Marathon Eindhoven - 09/10/111
Daar stonden we dan... wachtend op het ultieme startschot.
Een begin van waar we al weken hebben naar toegeleefd maar ook het absolute einde van de trainingen en voorbereidingen.
Voorbereidingen die allemaal tot in de puntjes werden afgewogen en afgetoetst aan de andere lotgenoten van de club; trainingsschema's, welke gellekes zijn het best en lekkerst, het plannen van het konvooi richting Eindhoven 's morgensvroeg,... En trainen hebben we gedaan (geldt een beetje minder voor Bart)... van de 1000'tjes interval in apocalyptische omstandigheden tot het 3 uur durende sloopwerk in het Vriezelhof.
Dat startschot hebben we niet gehoord. Ik denk niet dat er één geweest is. Samen met 1,700 eensgezinden trekken we ons op gang. Eerst Ben, Tom en Dirk in het startvak B voor ons, en uiteindelijk de rest van het team en iedereen achter ons. Als een goed geoliede trein (lees ook: getraind of gedrild door de coach) worden de eerste kilometers in team afgelegd en al gauw passeren we de kilometer borden van 10 en 20 km. Terwijl we 'wachten' tot de echte wedstrijd zal beginnen (die begint pas aan kilometer 30) wordt er nog gelachen en genoten van de vele muziekbandjes onderweg en kwijten begeleiders 1e bataljon te fiets Rony Gorris en Luc Bax zich plichtbewust van hun taak als persoonlijke supporter, tempo bewakers, fotograaf, water en gellekes bevoorrading,... . Trouwens, het enige wat we Luc niet op zijn fiets zien doen is zijn tanden poetsen; en dan nog waarschijnlijk omdat hij die niet bij had. De eerste halve marathon draait er zo vlotjes door aan gemiddelde snelheden die veelbelovende resultaten vooropstellen.
Bij de eerste doorgang langs de 'man met de hamer' wordt er geglimlacht. Op dat moment stelt hij niet meer voor dan een toepasselijke en ludieke ballon met lucht. De tweede maal (kilometer 36) wordt hij echter veel meer au serieux genomen en proberen we hem gewoon te negeren... hoe groot en imposant hij ook al van ver verschijnt. De wedstrijd is dan immers volop bezig. Een aantal lopers krijgen het moeilijk; anderen putten moed uit de strakke training en voeren de forcing nog wat extra op.
Vanaf dan krijgen ook de vele muziekbandjes en supporters langs het parcours een andere beleving... die van aanmoediging en het wegbijten van de eerste schichtige gedachten flitsen zoals "ga ik het wel halen?" en "nu begint het wel echt pijn te doen?".
Met de gedachte "pijn is tijdelijk, roem voor altijd" sneuvelen kilometer na kilometer en smelt de overblijvende afstand tot het equivalent van een vestje in Lier. Het einde is in zicht!
Maar dan voor sommigen onder ons: plotselinge, onvrijwillige en gedwongen gecontracteerde spieren die hevige pijn veroorzaken of voor degenen die het liever simpel uitdrukken: krampen. De chrono tikt onverbiddelijk verder... minuten en minuten worden verloren en op wilskracht wordt de wedstrijd voortgezet.
Het is uiteindelijk het geroep en geklap van de toeschouwers en het idee dat de witte meet achter elke volgende bocht kan liggen dat ons tot aan de finish brengt. Missie volbracht en hoewel dit voor verschillende onder ons niet de eerste keer was en er jaarlijks meer en meer atleten deelnemen aan die Olympische wedstrijd, blijft het een heroïsch gevoel om na die 42km en 195 meter onder de aankomstboog door te lopen.
Natuurlijk was dit nog veeeel moeilijker geweest (en misschien niet) zonder onze immer goedgezinde coach; steun en toeverlaat, klaag- en zaagpaal en bron van vele tips en tricks. Behalve haar eigen zege mag ze ook fier zijn op de resultaten van al haar pupillen:
Ben Van den Bergh 03:26:13 (1e marathon)
Thaïs Mortelmans 03:44:44 (1e marathon)
Tom Van de Vreken 03:45:11
Heiki Van Uytven 03:48:39
Stany Hellin 03:49:04
Ilse Gorris 03:55:08
Ronny Min 04:46:41
Andere eervolle finishers van AC Lierse:
Dirk Peeters 03:11:46
Bart Theeuws 03:51:57
Meer moet niet gezegd... behalve misschien: tot volgend jaar.